
Dit is het land, waar de grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn andre muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen…
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.
Op 13 september 2011(!) gevonden op de fijne blog van Femke, en sindsdien wilde ik het al met jullie delen. Een ontroerend gedichtje van de alom bekende Annie M.G. Schmidt die me aan het denken zet én er voor zorgt dat ik graag weer acht jaar oud zou willen zijn.








Oh ja, dit is zo´n mooi gedichtje. Was ´m al helemaal vergeten.
Hallo collega student :). Ik heb laatst je blog ontdekt en lees het graag.
Dit is een gedicht waar ik een beetje treurig van wordt, maar het is wel mooi. Misschien moet het ons als niet meer acht jarigen er aan herinneren de wereld een beetje minder boos te maken.
Groetjes
wat een vreselijk negatief gedrocht x ik heb niks met mensen die de focus op ellende leggen, het wordt een self-fulfilling prophecy… helemaal godgeklaagd om daar kinderen in te betrekken x leer die kleintjes van de leuke mooie lieve vrolijke vette warme dingen dan worden het lekker positieve mensen die de wereld een stukje mooier kunnen maken ipv hem zwart te schilderen x
Volgens mij is dit juist geen gedichtje voor kinderen, al is het wel zo geschreven.
nee, ik denk ook niet dat het een gedichtje is voor kinderen… het is neerslachtig diepdonker doemdenken voor hooploze grootmensen x
(ellende kan best lekker zijn met je rug tegen de verwarming, een fles wodka en de cure uit de speakers -natuurlijk ;-))
Wauw, wat een bijzonder gedichtje. Ik kende deze helemaal niet! Thanks for sharing:)
Heel mooi gedichtje!